Oasis: Don't Look Back in Anger, müzik belgesellerine mesafeli duranları bile derinden etkileyen bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Will Lovelace ve Dylan Southern imzalı film, grubun 2025 yılındaki devasa buluşma turnesini hem bir konser filmi hem de sahne arkası bir hesaplaşma olarak sunuyor. Ancak bu hesaplaşma, Gallagher kardeşlerin meşhur kavgalarının perde arkasını aralayan bir dedikodu belgeseli değil; aksine, zamanın acımasızlığına rağmen ayakta kalmayı başaran bir efsanenin şükran ve kutlama dolu bir portresi.
Film, Venedik Film Festivali'nde Out of Competition bölümünde gösterildi ve 2 saat 2 dakikalık süresi boyunca izleyiciyi hem güldürüyor hem de ağlatıyor. Özellikle 90'ların Britpop ruhunu yaşamış kuşak için film, salt bir konser kaydı olmanın ötesine geçerek kişisel bir hesaplaşma alanına dönüşüyor. Noel ve Liam Gallagher'ın 15 yıllık ayrılığın ardından bir araya gelme mekanizmaları merak edenler için filmde hiçbir iç yüz açıklaması yok; yönetmenler, suyun altından akan tortuları değil, suyun üzerindeki berrak yansımayı göstermeyi tercih ediyor.
Filmin en güçlü yanı, nostaljinin acı tatlı hissini ustalıkla işlemesi. İzleyici, daha ilk yarım saatte gözyaşlarına boğulurken, bu durum yalnızca grubun müziğinin gücünden değil, aynı zamanda filmin zaman kavramını ele alış biçiminden kaynaklanıyor. Oasis'in 30 yıl önce gökyüzünde hızla parlayıp sönen bir yıldız olması, bugün hâlâ milyonların kalbinde taht kurmasına engel değil. Film, bu evrensel bağlılığı gözler önüne sererken, izleyicinin kendi gençliğiyle yüzleşmesine de zemin hazırlıyor.
Belgeselin en dikkat çekici tercihi, kardeşler arasındaki meşhur çekişmeye hiç girmemesi. Yönetmenler, kişisel ve politik hiçbir sorgulamaya yer vermeden, tamamen kutlama odaklı bir anlatı kurmuş. Bu yaklaşım, grubun müziğinin Britpop sadeliğiyle ne kadar örtüştüğü tartışmalarını da beraberinde getiriyor. Oasis'in Top 40'a oynayan, radyo dostu şarkıları ile Manchester'ın sert ve kaba tavırları arasındaki tezat, filmin ana tartışma konularından biri haline geliyor. Ancak film, bu eleştirilere kulak asmıyor; aksine, en katı kalpli izleyicinin bile zamanın akışı karşısında duyduğu o buruk hüzne direnemeyeceğini kanıtlıyor.
Filmin Disney+ platformunda yayınlanacak olması, beraberinde ilginç bir tartışmayı da getiriyor. Zira belgesel, platformun tarihindeki en fazla küfür içeren yapım olmaya aday. Gallagher kardeşlerin ağzından dökülen argo ifadelerin, Disney+'ın aile dostu imajıyla çelişip çelişmediği merak konusu. Ancak bu durum, filmin samimiyetini artıran bir unsur olarak da değerlendirilebilir; zira Oasis'in ruhu, asla steril bir ortamda var olamazdı.
Oasis: Don't Look Back in Anger, açıkça hayranlara yönelik bir yapım. Ancak bu, filmin yalnızca hardcore Oasis dinleyicilerine hitap ettiği anlamına gelmiyor. Müzik tarihinin en renkli dönemlerinden birine tanıklık etmek isteyen herkes, bu belgeselde kendine yer bulabilir. Film, grubun müziğini hiç sevmeyenlerin bile saygı duyacağı bir içtenlikle, bir dönemin kapanışını ve yeni bir başlangıcın heyecanını aynı karede buluşturuyor.
Sonuç olarak, Don't Look Back in Anger, sadece bir konser filmi değil; aynı zamanda bir kuşağın ortak hafızasına saygı duruşu niteliğinde. Gallagher kardeşlerin sahnedeki enerjisi, yönetmenlerin sakin anlatımıyla birleşince ortaya, hem göz dolduran hem de kalbe dokunan bir belgesel çıkıyor. Eğer 90'ların Britpop rüzgarında savrulduysanız, bu filmi kaçırmamanız gerekiyor.
Robert Pattinson'ın Chris Hansen'i canlandırdığı Primetime, Venedik Film Festivali'ndeki dünya prömiyerinde 9 dakika ayakta alkışlandı.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar (*) ile işaretlenmiştir.
