Günümüzün dijital çağı, binlerce filmi ve diziyi parmaklarımızın ucunda barındıran bir çağ. Kitaplıklarımızdaki fiziksel medyalar veya ev sinema sistemimizi dolduran DVD'ler ile Blu-ray koleksiyonları artık nostaljik anılar olarak görülüyor.
Tüketim alışkanlıklarında devasa bir değişim yaşanmasına rağmen, film dağıtım devi prodüksiyon şirketleri neden USB bellekleri veya SD kartlarını ana yayın formatı olarak benimsemediği sorusu hala teknik uzmanların merak konusu olmaya devam ediyor. Bu kararın arkasında maliyet, güvenlik ve tüketici algısı gibi çok katmanlı nedenler yatıyor.
Mazeret olarak öne sürülen tek şey dijitalleşme olabilir ancak 2008 yılı civındaki teknoloji koşullarına bakıldığında, optik disklerin maliyet avantajı inkâr edilemez bir gerçektir. O dönemde bir DVD üretmenin üretim başına maliyeti sadece elli sentin altındaydı ve bu küçük ücret karşılığında kullanıcılar 9 gigabayta yakın depolama alanı elde edebiliyordu.
Blu-ray teknolojisi ise daha da güçlü bir seçenek olarak, beş yüz megabayttan (GB) fazla kapasitesi ile iki dolardan bile az bir maliyetle raflardaki yerini sağlamaktaydı. Disk tabanlı bu sistem; stüdyoların kurumsal bütçelerine uygun düşmekle kalmıyor, aynı zamanda son kullanıcıya karşı rekabetçi fiyatlı ve geniş içeriğe ulaşabilen yüksek kaliteli bir eğlence sunuyordu.
Maliyet analizi yapıldığında flash bellekler (USB belleği), gelen en büyük kısıtlayıcılardan biri olarak öne çıkıyor. Aynı teknoloji henüz tam yerleşmeden, üretilen gigabayt başına maliyet tahmini yaklaşık 2.50 dolar seviyesindeydi. Bu rakamın potansiyel bir dağıtım platformu için ne anlama geldiği açıktır; tek bir filmin veya uzun süreli dizinin içeriğinin USB formatına aktarılmasının, pazarlama ve satış fiyatları açısından tüketici katmanını zorlayacak, neredeyse kabul edilemez seviyelere ulaşması gerekirdi.
Bu durumun üzerine stüdyoların gözünde çok daha pahalıya mal olan bu sistemin bir diğer büyük zayıflığı ise güvenlik endişeleridir. Fiziksel optik diskler, telif hakkı koruma mekanizmaları sayesinde korsan kopyalamaya karşı nispeten dirençliyken; flash bellekler veriyi kolayca taklit etmeye ve dağıtmaya olan müsaade veren savunmasız bir yapı sunuyordu.
Büyük stüdyoların ana akım pazardan bu formatı tamamen dışlamış olması, teknolojiye tamamen kapalı oldukları anlamına gelmiyor. Özellikle bağımsız yapımlar ve küçük içerik üreticileri farklı yolları deniyor. Video StoreAge gibi bazı girişimler, yüksek bütçeli olmasalar da sinemaseverlere USB üzerinden doğrudan içerikleri ulaştırmaya çalışıyor.
Yine de günümüzde yayıncılık dünyasının önünde akış servislerinin (streaming) sunduğu erişilebilirlik ve pratiklik duvarı duruyor. Abonelik modeliyle içeriğe tek bir cihazdan dünyanın herhangi bir yerinden ulaşabilme olanağı, fiziksel medyaların ana dağıtım modelini domine etmesini neredeyse imkansız hale getirmiş durumda.
Eğer evinizde biriktirdiğiniz eski ve kıymetli koleksiyonlar bu sebeple tozlu raflarda bekliyorsa, çözüm elimizde. Fiziksel medyanızı dijital ortama taşımak için özel yazılımlar kullanabilir ve kendi kişisel medya sunucunuzu kurabilirsiniz. Bu yöntem sayesinde sahip olduğunuz tüm içerikler; USB sürücü veya optik disk gibi harici depolama birimlerine ihtiyaç duymadan, belirlediğiniz ağ üzerinden dilediğiniz zaman izlenebilir hale gelecektir.
Robert Pattinson, Venedik'te Chris Hansen'in Primetime filmine yönelik eleştirilerine yanıt verdi ve filmin Hansen'in mirasına bir iltifat olduğunu umduğunu söyledi.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar (*) ile işaretlenmiştir.
