ABD hukuk sahnesinde dijital platformlar ile devletin düzenleyici talepleri arasındaki hassas denge bir kez daha tartışma konusu oldu. Son verilen mahkeme kararı, bazı teknoloji şirketlerinin belirli 'zararlı' içerikleri filtrelemesi gerektiğine dair konulan yasal sınırların büyük bir kısmını iptal etti. Bu karar, dijital yayıncıların internetteki üçüncü şahıslar tarafından paylaşılan bilgilere karşı geniş koruma kapsamında olduğu yönündeki mevcut hukuki yorumları pekiştiriyor.
Mahkemelerdeki hukukçular ve hakim panel, söz konusu yasaların uygulamasını 5. Bölge Temyiz Mahkemesi'nin (Fifth Circuit) gözden geçirmesi sonucunda dijital yayın hizmeti sağlayıcılarının bu tür zorunluluklara uymak zorunda olmadığını belirtiyor. Kararda özellikle çocukların yetişkinlere özgü uygunsuz materyallerle karşılaşmasını engelleme ve platformları intihar, madde bağımlılığı veya taciz gibi konuları teşvik eden içeriklerden uzak tutma yükümlülüklerini hedef alan düzenlemeler ele alındı. Bu maddelerin genel olarak 'önleyici' bir bakış açısıyla ele alındığı belirtiliyor.
Hukukun bu yönündeki en önemli bulgusu, dijital yayın hizmeti sağlayıcılarının (DSPs) üçüncü taraflar tarafından oluşturulan içerikten kaynaklanan her türlü iddia karşısında geniş bir hukuki sorumluluktan muaf tutulduğudur. Bu durum, platformların kendilerinin içeriğin editör gibi düzenlemesi veya filtrelemesi gerekmediği fikrini güçlendiriyor. İlk başta bu tür yasaların, bilinen küçüklerin yasa tarafından tanımlanan müstehcen materyallere maruz kalmasını önlemek ve aynı zamanda intihar, kendine zarar verme, madde bağımlılığı, taciz veya çocuk istismarı gibi içerikleri engellemek amacıyla getirildiği savunulmuştu.
Ancak mahkeme kararı, bu tür yasaların 'uyumluluk görevleri' getirse bile uygulayıcı tarafın doğrudan sorumluluğunu dayatmadığı yönündeki argümanları kabul etmedi. Karar metni net bir şekilde, gözetleme ve içerik filtreleme zorunluluklarının dijital yayın hizmeti sağlayıcılarının edebi (yayıncı) eylemleri kapsamında değerlendirildiğini belirtiyor; bu da onlara karşı hukuki başvuruların 230 Bölümü kapsamındaki koruma tarafından tamamen engellendi anlamına geliyor.
Mahkemenin, yasaların tamamını hükümsüz kılmadığı ve bazı maddelerin hala yürürlükte kalabileceği bir nokta bulunuyor. Kararın ana gerekçesi olarak, yasa ile bu zorunlulukları ihlal eden dijital yayın hizmeti sağlayıcılarına karşı savcılar tarafından yürütülecek denetimlerin veya küçüklerin velilerinin açacağı davalar sonucu 'ilan mahkemeleri' ve 'yaptırımlar' yoluyla uygulanabileceği belirtildi. Bu durum, düzenlemelerin tamamen çökmeyeceğine işaret ediyor.
Örneğin, platformların hesap oluşturulmadan önce kullanıcı yaşını kaydetme zorunluluğu gibi belirli kısıtlamalar hala geçerli bulunuyor. Ayrıca bilinen küçüklerin reklamlarla hedef alınmasını önlemek ve platformdaki içeriğin üçte birinden fazlası müstehcen ise 18 yaşından büyük olduğunu doğrulama mekanizmaları getirme gereklilikleri de uygulanabilir durumda kalabiliyor.
Yeni bir yasal süreç ve kararlar karşısında sosyal medya platformları, içerik sorumluluğu ile toplumsal güvenlik arasında zorlu bir denge kurma çabasıyla karşı karşıya kalıyor. Bir tarafta ifade özgürlüğünü genişletici ve üçüncü şahıs içeriğine dair koruma sağlayan dijital yasal düzenlemeler varken diğer yanda çocuk güvenliğini sağlamaya yönelik artan baskı mevcut. Mahkemenin bu kararı, platformları içerik sansüründen ziyade daha çok kullanıcı yaşını doğrulamaya ve reklam hedeflerini kısıtlamaya odaklanan teknik mekanizmalar geliştirmeye yönlendiriyor. Bu durum, dijital alandaki yasal gri alanın sınırlarını belirleyen önemli bir emsal teşkil ediyor.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar (*) ile işaretlenmiştir.
