Hexcore
2 dk
Veri Ağına Aktar
İnsan keşiflerinin sınırlarını çoktan aşmış, güneş ışığının bir zerresinin ulaşamadığı o karanlık ve gizemli sularda korkunç bir gerçek ortaya çıktı. Uzun yıllar kadar bilim insanlarının bu bölgeleri doğanın en izole korunakları olarak gördüğü yanılgısı yerini derin endişelere bıraktı. Pasifik ve Hint Okyanuslarının en dibinde, volkanik faaliyetlerle oluşan hidrotermal bacalar çevresindeki sıcak sular, şimdi tüm yaşamın bir şekilde var olduğu bu dehlizlerde insan eliyle oluşturulmuş devasa plastik atık tehdidine maruz kalıyor.
Bu çarpıcı durumu bilim dünyasına aktaran yeni bir araştırma, mikroplastikler ve büyük atık parçalarının gezegenimizin en tenha köşelerine kadar sızabildiğini somut bir şekilde kanıtladı. Kore merkezli araştırmacılar tarafından yürütülen bu kapsamlı inceleme, yalnızca kirliliğin mevcut boyutunu ortaya koymakla kalmadı, aynı zamanda okyanus ekosistemindeki yaşam formlarının nasıl etkilendiğine dair ürkütücü veriler sundu.
Kore Biyobilim ve Biyoteknoloji Araştırma Enstitüsü bünyesinde çalışan Dr. Se-Joo Kim liderliğindeki ekip, derin deniz canlılarından örnekler topladı. Pasifik’in bilinmez kıyılarını ve Hint Okyanusu’nun en uç noktalarından süzülen bu değerli örneklerin analizleri şaşırtıcı sonuçlar verdi. Yapılan kapsamlı incelemeler sonucunda toplanan salyangoz, midye gibi deniz canlılarının yüzde 92'sinin dokularında mikroplastik parçacıklarına rastlandı. Bu astronomik orana bakıldığında, yüzeydeki atık yönetiminin ne kadar yetersiz olduğu ve bu kirliliğin okyanusun en derin tabakalarına bile ulaşıp orada biriktiği kanıtlanmış oldu.
Bu çalışmada dikkat çeken kritik bulgulardan biri de polistiren gibi tek kullanımlık ürünlerde sıkça karşılaşılan mikroplastik türlerinin, beklenenin aksine suyun en dibindeki basınçlı ve karanlık bölgelerde baskın seviyelerden bulunmasıydı. Bu durum, şu ana kadar çevre bilinci alanında yerleşik olan atık dağılım teorilerinin tamamen yeniden gözden geçirilmesini gerektiriyor.
Vücut yapısı ve beslenme yöntemleri açısından farklılık gösteren deniz canlıları, bu kirliliğe maruz kalma şekilleriyle de birbirinden ayrılıyor. Örneğin, salyangoz gibi canlılar mikroplastikleri genellikle sindirim sistemleri aracılığıyla alırken, suyu sürekli süzerek gıdasını temin eden midyeler vücutlarında çok daha geniş bir plastik birikimi sergiliyor. Bu yapısal farklılık, atıkların biyolojik organizmalar üzerindeki etkisinin nasıl çeşitlendiğini gözler önüne seriyor.
Öte yandan jeolojik ve coğrafi faktörlerin bu tabloya önemli katkıları bulunuyor. Araştırma bulguları, Hint Okyanusu gibi bölgelerdeki canlılarda Pasifik’e kıyasla çok daha yüksek oranda plastik kirliliğinin tespit edildiğini gösteriyor. Bu yoğunluğun ardında yatan bir diğer olası sebep de okyanus akıntı sistemlerinin belirli derinliklerde veya dar geçitlerde bu atık parçalarını doğal olarak toplayarak belli bölgelerde konsantre ettiği öngörüsü.
Kuzey Ege'de Bozcaada, Gökçeada, Edremit ve Saros açıklarında yürütülen çalışmalar 3,5-4,5 GW deniz üstü rüzgâr potansiyeli ortaya koydu.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar (*) ile işaretlenmiştir.
