Geleneksel korku sinemasının sınırlarını zorlayan isimlerden biri olan Curry Barker, son filmleriyle tüm dikkatleri üzerine çekti. Özellikle düşük bütçeyle şaşırtıcı gişe başarısı yakalayarak bu türde yeni bir soluk getirdiği düşünülüyor. Onun yapım dili, bizi karanlık ve kasvetli dekorlar yerine, çok daha tanıdık ve sıradan olayların içine sokuyor. Bu yaklaşımıyla gündelik yaşamın keşmekeşini alıp onu korkunun kaynağına dönüştürüyor.
Küresel sinema endüstrisinde son dönemde öne çıkan bir başarı hikayesi olan Obsession, altı milyon dolar gibi mütevazı bir bütçeyle 400 milyondan fazla gişe hasılatı aşarak önemli bir çıkış kaydetti. Bu filmden önceki çalışmalarından beri kendine özgü bir atmosfer yaratma becerisiyle tanınan Curry Barker, bu başarısıyla yeni nesil korku sinemasının önemli figürleri arasında yerini sağlamlaştırdı.
Obsession öncesi filmlerinde de çarpıcı bir başarı sergilemiş olan 20 yaşındaki yönetmen Kane Parsons’un Backrooms projesi gibi farklı eserlerle dikkat çekmesine rağmen, Barker’ın kendine has bakış açısı, genellikle body horror (bedensel dehşet) unsurlarını içermesi ve olay örgüsünü bireysel ilişkiler üzerinden kurmasıyla ayrılıyor.
Mobile, Alabama doğumlu üç oğlundun biri olan Curry Barker’ın sinemaya olan ilgisi oldukça erken yaşlarda başladı. Texas Chainsaw Massacre gibi kült yapımları izlemesiyle başlayan bu tutku, kendisini New York Film Academy’nin Los Angeles kampüsünde eğitim görmeye yönlendirdi. Burada yakın dostu ve ileride işbirlikçisi Cooper Tomlinson ile tanıştı.
Hikayesi pek dramatik olmasa da başarılı bir sinemacı olmak için gereken temel adımları attı: Okul hayatını terk etti, Tomlinson ile beraber YouTube üzerinden komedi skeçleri yazmaya ve çekmeye başladı. Bu başlangıç, zamanla korku türüne evrilerek kendisine özgü iz bırakan estetiği oluşturdu.
Curry Barker’ın felsefesini en net ifade eden mottosu şu: Doğaüstü olayları gündelik ilişkilere yerleştir. Bu ilke, onun tüm filmlerinde kendini gösteriyor. The Chair'deki korku yozlaşmış yas ve suçluluk duygularından kaynaklanıyor; Warnings adlı yapımda ise doğaüstü tehdit bireysel bağlar etrafında örülüyor.
Müşteri ilişkileri veya online performans gibi modern konuları dahi alıp bunları fantastik bir dehşet haline getirmesi, Barker’ın çıkış noktasının hep insan psikolojisi ve aralarındaki karmaşık ilişkiler olduğunu kanıtlıyor. Obsession filminde de gördüğümüz gibi; aşk ve takıntı temaları, her türlü sıradanlığın üzerine inşa edildiğinde en güçlü korku yaratma gücünü oluşturuyor.
Barker’a göre korkunun etkisi sadece ürkütmekten ibaret değil, aynı zamanda seyirciyi eğlendirme potansiyeli taşıyor. Bu, komedi ve gerilim arasında dikkatli bir denge kurmayı gerektiriyor. Barker, bu geçişi ustalıkla kullanarak filmlerinde özgün bir ritim yakalıyor.
Hansı doğaüstü olayları gotik kasvetle değil, sıradanlığın içine itiyor? İşte burada sinematografinin de önemli bir rolü var. Orijinal fantastik kuramlara atıfta bulunulduğunda da anlaşıldığı üzere, korku, beklentilerin karşılanmadığı o rasyonel ve doğaüstü arasında gidip gelen ince çizgide yeşeriyor.
Barker bu gerilimi artırmak için filmlerinin kurgusu üzerinde bizzat büyük bir ustalık sergiliyor. Sadece son kareyi göstermek yerine, anları uzatarak veya alışılmış olmayan kesmelerle olay örgüsüne özgü tuhaf ve rahatsız edici bir his veriyor. Kendi kendini yönetme yeteneğiyle hem yazarı hem kurgucusu olarak hikâyeleri inşa ediyor; bu da izleyici üzerinde daha yoğun ve parçalanmış bir deneyim yaratıyor.
Kevin Feige, Doctor Doom'un Tony Stark'ın varyantı olmadığını açıkladı.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar (*) ile işaretlenmiştir.
