Evil Trout stüdyosunun geçen yıl büyük beğeni toplayan 'The Roottrees are Dead' adlı gizem dolu oyunundan sonra, bu ekibin bir başka başyapıtı olan Type Help için devasa bir makyaj sunduğu ortaya çıktı. Bu dönüşümle birlikte yıllardır sessizce bekleyen dedektiflik klasi, oldukça çarpıcı ve etkileyici yeni bir hal alıyor.
Orijinali 'The Incident at Galley House' adıyla piyasaya sürülen bu yapım, oyun dünyasında nadir bulunan bir tür olan lo-fi (düşük frekanslı) dedüksiyon serüvenini seviyorsanız listenizin en üstünde olmalı. Makyaj öncesi haliyle oldukça yalın ve minimal bir tasarıma sahip olmasına rağmen, derinlikli hikayesi ve zekice kurgulanmış mekanikleri sayesinde oyuncularını uzun süre içine çeken büyüleyici bir deneyim sunuyordu.
Evil Trout stüdyosu, bu remake (yeniden yapım) sürecinde dokunulmaz bazı özleri korurken, kullanıcıya sunulan atmosfer ve etkileşim mekanikleri üzerinde köklü değişiklikler yaptı. Orijinal versiyonda oyuncular, adeta eski bir bilgisayar işletim sistemine girmiş gibi, sadece metin arayüzünü kullanarak gizemi çözmek zorundaydı. Bir terminal yazılımıyla 1936 yılının trajik olaylarına ait deşifre edilmiş transkriptleri tarıyor; hangi karakterin ne zaman nerede olduğunu ve kimlerin dahil olup olmadıklarını tahmin ederek daha eski bir araştırmacının titiz indeksleme sistemini kullanıyordu.
Ancak 'The Incident at Galley House'nun yeni versiyonu bu yaklaşımı tamamen terk ediyor. Orijinal oyunun metin tabanlı arayüzünün yarattığı o özel, samimi ve biraz zorlayıcı atmosfer yerine; görsel öğeleri, ses efektlerini ve mekanik etkileşimleri merkeze alan zengin bir deneyim sunuyor. Bu değişim sayesinde, oyunu ilk kez deneyen oyuncuların giriş eşiği oldukça düşüyor. Metin odaklı karmaşık sistemler, artık sezgisel düğme çevirme mekanikleriyle değiştirilmiş olsa da bu durum, oyunun temel özünü -yani verileri analiz ederek gerçeğe ulaşma amacını- bozmadan modern bir estetiğe uyarlanmış oluyor.
Oyun, Galley House adında geçen ve on sekiz yıl önce gerçekleşmiş on altı cesedin bulunduğu ürkütücü olayla başlıyor. Ancak bu sefer 1936’dan çok daha günümüze yakın bir dönemdeyiz ve gizemi çözmek için oyuncular 'seans makinesi' adı verilen mühendislik harikası, biraz da absürt bir teknolojik araç kullanmak zorunda kalıyor.
Bu seans makinesi oyunun en dikkat çekici parçalarından biri. Bir yandan sesli transkriptleri canlandırırken diğer yandan psişik vizyonlar sunan bu cihaz, adeta havalı düğmeler ve büyük bir kolla dolu. Dedektiflik sezgileriniz yeterli olduğunda cihaz uğultusunun eşlik ettiği tehlikeli bir slot makinesi gibi canlıya geçiyor. Temel mekanikte oyuncu 1936 yılına ait verileri görsel olarak takip ediyor; olay, 24 saatlik zaman dilimi içinde yaklaşık bir saatlik bloklar halinde ilerleyen tarihi gösteriyor. Galley House’un misafirleri bu haritalar üzerinde yer alırken, oyuncunun mevcut transkriptleri dikkatli incelemesiyle karakterlerin nerede olduğu ve kimlerle birlikte olduğu çıkarılıyor.
Toplanan bu bilgiler basit bir şifreye indirgenip seans makinesine besleniyor. Düzgün analiz yaparsanız yeni bir sahne açılır; yanlış bir tahminde bulunursanız ise tatmin edici olmayan elektronik bir ses duyuluyor. Bu mantık döngüsü, oyunun karmaşık verileri yönetilebilir parçalara ayırırken oyuncuya sürekli küçük zaferlar vaat ediyor.
Her ne kadar yeni arayüz daha erişilebilir olsa da 'The Incident at Galley House', eski versiyonundaki gibi düşmanı gizli tutma konusunda cömert değil. Karakterlerin adlarını, motivasyonlarını veya birbirleriyle olan ilişkilerini başlangıçta bilmemek zorundasınız; bu noktada ana göreviniz sadece dedektiflik yapmak olmaktan çıkıp karakterleri tanımlamak haline geliyor.
Bu süreçte oyunun en başarılı bulduğumuz yönü şüphesiz ki hikaye anlatımı ve veri çapraz referanslamasıdır. Olay yerindeki her sahne, ilgili karaktere ait sesli kayıtlarla canlıya geçiyor. Geçmişteki bir kayda tekrar bakmak veya farklı zaman blokları arasında atlamak için oyunun sunduğu akıllı araçlar sayesinde karmaşık dedektiflik ağında kaybolmanız engelleniyor. Yapılan bu sistemik iyileştirmeler, oyunu ilk oynanan zekice planlı ve deneme-yanılma tabanlı bir gizemden alıp daha akıcı bir görsel gerilim formatına taşıyor.
Xbox Cloud Gaming için getirilen 15 saatlik aylık limitin, Microsoft'un kâr eşiği olarak belirlendiği iddia edildi.
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!
E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar (*) ile işaretlenmiştir.
